"จุดเปลี่ยน"

“จุดเปลี่ยน”

        เมื่อโรงเรียนต่างๆ ในพื้นที่ต่างปิดรับสมัครแล้ว ผู้เขียนจึงเริ่มมองหาโรงเรียนที่อยู่ห่างไกลออกไปจากที่อยู่อาศัย ถึงตรงนี้ลืมกล่าวถึงไว้ในตอนแรกว่าบ้านของผู้เขียนอยู่ในเขตจังหวัดนครปฐม อำเภอสามพรานครับ ซึ่งโรงเรียนที่มองไว้เพิ่มเติมคือโรงเรียนมัธยมปลายในเขตกรุงเทพฯ นั่นเอง ด้วยความไม่รู้ของตัวเองอีกแล้วที่ไม่ทราบมาก่อนว่ากำหนดการรับสมัครของโรงเรียนแต่ละที่จะรับสมัครและสอบตรงกัน โดยรับเด็กในพื้นที่ก่อนแล้วถ้ามีที่เหลือจึงเปิดรับสมัครรับเด็กจากโรงเรียนอื่น ก็แห้วไปตามระเบียบครับไม่ทันอีกตามเคย….. 

        เริ่มปรึกษากับพ่อแม่แล้วครับตอนนี้ สับสนมากเพราะไม่คิดว่าจะต้องพบกับปัญหาไม่มีที่เรียนต่อ พ่อกับแม่ก็แนะนำให้ไปติดต่อโรงเรียนเก่าดูว่ายังสามารถสมัครเรียนได้ทันหรือไม่ สรุปก็คือไม่ได้แล้วเนื่องจากมีเด็กจากโรงเรียนอื่นสมัครเข้ามาจนครบโควตาของทางโรงเรียนแล้ว  ถึงตอนนี้เริ่มคิดเผื่อแล้วว่าจะหยุดเรียนสัก 1 ปีเพื่อรอสอบเข้าในปีการศึกษาหน้า เหมือนคนหมดหนทางแล้วจริงๆ ครับเพราะตอนนั้นเหมือนคิดอะไรไม่ออกเลย แต่ก็เหมือนโชคชะตาจะกำหนดให้ผู้เขียนต้องเดินทางสาย “บัญชี” อย่างคาดไม่ถึง…..

        จากที่เคยเกริ่นนำไว้แล้วว่าผู้เขียนไม่ทราบมาก่อนว่ามีการศึกษาสายวิชาชีพอยู่ด้วย เนื่องจากไม่มีใครแนะนำและแนะแนวทางการศึกษามาก่อน มาทราบก็ต่อเมื่อพ่อชวนไปบ้านปู่และได้พบกับพี่สาว ซึ่งทำให้ผู้เขียนได้รู้จักกับ “การศึกษาวิชาชีพ” เป็นครั้งแรก เนื่องจากพี่สาวได้เรียนสาขา “บัญชี” ที่วิทยาลัยพณิชยการธนบุรี หรือที่รู้จักกันดีสมัยนั้นว่า “พาณิชธน” นั่นเอง พี่สาวได้แนะนะให้ผู้เขียนไปสมัครสอบที่วิทยาลัยดังกล่าว โดยให้คำแนะนำมาด้วยว่าให้เลือกเรียนสาขา “บัญชี” เหมือนที่ตนเรียน ด้วยเหตุผลว่าเรียนบัญชีไม่ตกงานแน่นอน…..

………………………………………………………………………………………….

"เริ่มต้น"

“เริ่มต้น”

ขอแนะนำตัวเล็กน้อยก่อนเริ่มเข้าสู่มหากาพย์ของการเป็นนักบัญชีเต็มตัว ตั้งแต่เด็กจนผ่านพ้นเข้าสู่วัยมัธยมต้นผู้เขียนแทบจะไม่เคยได้ยินเกี่ยวกับการบัญชี นักบัญชีหรือวิชาบัญชีมาก่อนเลย ชีวิตในช่วงวัยเรียนเคยได้ยินแต่คนอยากเป็นหมอ อยากเป็นตำรวจ อยากเป็นวิศวกร แต่กลับไม่ค่อยได้ยินใครกล่าวถึงอาชีพนักบัญชีมากนัก จะได้ยินบ้างก็เพียงอาชีพเสมียน ธุรการ ซึ่ง ณ ตอนนั้นก็ยังไม่เข้าใจอะไรมากนัก อ่านมาถึงตรงนี้เริ่มงงกันแล้วใช้หรือเปล่าครับว่าผู้เขียนมาเดินทางสายบัญชีได้อย่างไรในเมื่อไม่รู้อะไรซะเลย

จุดเริ่มต้นฟังดูเหมือนมีเรื่องราวอยู่ในที หลังจากจบการศึกษาระดับมัธยมต้นเพื่อนร่วมชั้นเรียนต่างหาสถานศึกษาที่จะเรียนต่อ บ้างศึกษาต่อที่เดิม บ้างเลือกที่ย้ายสถานศึกษาแต่ยังคงเรียนสายสามัญคือเรียนต่อมัธยมปลาย บ้างก็ออกไปหางานทำเพื่อแบ่งเบาภาระของครอบครัว ส่วนตัวผู้เขียนนั้นแต่แรกเดิมทีคิดว่าจะต้องศึกษาต่อในระดับมัธยมปลายแน่นอนและเลือกที่จะเปลี่ยนสถานศึกษาเนื่องจากโรงเรียนเดิมเรียนมาตั้งแต่ชั้นอนุบาลจนถึงมัธยมต้น ซึ่งทำให้เกิดความเบื่อหน่ายและจำเจหากต้องศึกษาที่โรงเรียนเดิม ซึ่ง ณ เวลานั้นระบบแนะแนวการศึกษายังมาไม่ถึงเด็กๆ ทุกคนประกอบกับผู้ปกครองก็มีภาระต้องทำงานหนักไม่สามารถให้คำปรึกษาได้    ทำให้ผู้เขียนไม่สามารถหาโรงเรียนที่จะศึกษาต่อได้ทันเวลา…..

เมื่อรู้แน่ชัดแล้วว่าไม่มีโรงเรียนให้ศึกษาต่อ เนื่องด้วยเรียนโรงเรียนเดิมมาตลอดไม่ทราบถึงกำหนดการในการสอบเข้าของโรงเรียนอื่นๆ ทำให้สมัครสอบไม่ทันเวลา ผ่านมาถึงตอนนี้ก็เริ่มเครียดแล้วกลัวไม่มีที่จะเรียน เริ่มเห็นเค้าลางแล้วหรือยังครับว่านี่คือเหตุผลหนึ่งที่ทำให้ไม่ได้เรียนต่อสายสามัญและเป็นจุดเริ่มต้นของการเรียน “บัญชี” นั่นเอง

……………………………………………………………………………………………….